ἕξειν
ἕξειν, inf. fut. α ἔχω. ᾿ «ἐξεῖναι, inf. prés. αἰ ἔξεστι, υ. ἔξειμι. ébeina, ao. 1. οἱ #E-einov (nf. ἐξειπεῖν) ao. 2, dire, déclarer : τι, qqe ch.; τί τινι, τὶ πρός τινα, τινά τι, qqe ch. ἃ qqn.
Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 320 du fac-similé