κατοαιτιάομαι·ῶμαι

κατοαιτιάομαι-ῶμαι (f. -άσομαι, αο. AU Sens pass. κατῃτιάθην, pf. κατῃτίαμαι) À act. ac- cuser, faire des reproches : τινα Οὐ τινος, ἃ qqn; τις reprocher 446 ch.;.tiva τινα περί τινος, blâmer {πῃ de qqe ch. |] 2 pass. (ἃ ἴαο. et au pf.) être accusé : τι, de qqe ch. καταιτίασις, εὡς (ἢ) accusation, reproche [καταιτιάομαι]. καταῖ-τυξ, νγος (ἡ) casque bas, sans γ [καταί, τεύχω]. κατακαιέμεν, inf. prés. ὄρᾳ. de κατακαίω. (αο. 3 κατέχανον ; inf. dor. καχίκα- γῆν, D. καταχανεῖν ; part. pf. pl. κατακέχα- νότες) tuer. | καταικαίω, αἰΐ. -κάω (f. -καύσω, ao. κατ-- ἔχαυσα, pf. καταχέκαυκα; PASS. α0. κατεκαύ- θην, ao. ἃ κατεχάην) bräler complètement, consumer entièrement. . κατακαλέω-ὦ : À appeler, convoquer, acc. || 2 rappeler (d'exil, etc.) αοο. ὶ Moy. 4 appe- ler, mander || 2 invoquer. καταικαλύπτω ([. -ὗψω, αο. κατεχάλυψα) cou- vrir entièrement, cacher tout ἃ fait || Moy. se couvrir entièrement : χρᾶτα, ΟΡ. la tête. καταικάμπτω, courber, plier, infléchir; au pass. se laisser fléchir. καταικάρφω, dessécher entièrement. κατακαύσω, fut. de καταχαίω. κατακαύτης, OU @ celui φαὶ brûle (les morts ou les victimes d’un sacrifice) chez les Cré- Lois [καταχαίω]. . καταικάω, v. καταχαίω. Ἐκαταικααίνω (seul. inf. ao. καταχεῆναι) bri- ser, rompre. κατακείαται, 3 pl. prés. ind. ὄρᾳ. du suiv. (seul. prés. impf. et fut. -xel- σομαι)} 1 au : 4 être étendu, couché 11 ἅ étre étendu sur un lit, d'où être malade IL fig. 1. être placé, être ἃ demeure ἄλγεα ἐν θυμῷ, IL. (laissons) la douleur en :6pos dans nos cœurs || 2 être inactif, inerte. καταικαίρω : 4 tondre, raser || 2 dilapider, piller, dévaster, acc. || Moy. tondre ou raser. kata-kalo (seul. prés. au sens du fut., part. χαχχείοντες, par Sync. p. καταχείοντες) avoir envie de se coucher, aller se coucher [κ. Ἐχείω, c. χεΐμαι]. κατακακανότες, υ. χατακαίνω. κατακέκριτο, 8 sg. pl. ᾳ. pf. ion. de κατα- γω. καταικαντάννυμι (seul. prés. et impf.) pi-| quer, percer. καταικαντίζω, abattre en perçant. καταικαράννυμι, mélanger. καταικεραυνόω-ῶ, renverser en frappant de la foudre. kura-xepSalve, tirer un gain, un profit de. καταικερτομάω-ὦ, accabler d'injures. κατακῆαι, ἐπ. ao. ὄρᾳ. de καταχαίω. κατα- , Charmer, adoucir. κατακηλητικός, ἡ, 6v, propre ἃ séduire, ἃ charmer [καταχηλέω]. . κατακήομεν, 1 pl. sbj. prés. ὄρᾳ. de κατα- καταικηρόω-ῶ, enduire de cire [x. xnp6c]. κατα» wow : À annoncer Οὐὐ ordonner par la voix du héraut, acc. || 2 adjuger devant un tribunal : τι εἴς τινα, 460 ch. ἃ 4ᾳη. καταικλάζω, dor. c. καταχλείω. : καταικλαίω, αέ. KarakAdgo (f. -κλαύσομαι, . 60. σα) 4 pleurer sur, se lamenter sur || 2 pleurer abondamment ||. Moy. ἀό- plorer, acc. 1 καταικλάω-ῶ (f.-dow; -ἄσω; αο. 8. χατεχλά- σθην)ὴ 4 briser, acc. || 2 fléchir, courber; au . se briser, se réfracter || 3 fig. briser, abattre, affaiblir : καταχλᾶν ἑαυτόν, Luc. se faire une voix basse et profonde. 2 καταικλάω, υ. xut: ίω. καταικλείς, εἶδος (ἡ) targette οὐ verrou. κατάκλειστος, ος, ov, enfermé [καταχλείω]. ("΄. -χλείσω, ao. χατέκλεισα ; ao. pass. κατεχλείσθην, pf. κατακέχλεισμαι οἵϊ χαταχέχλειμαι) 4 enfermer, emprisonner, lier, enchaîner || 2 fig. contraindre, obliger : τινὰ νόμῳ, avec l'inf. obliger qqn par ἰδ lor ἃ, etc. || 3 fermer : πυλίδας, Hnr. des portes Il Moy. s'enfermer. kara-kAniw (ao. pass. χατεχληΐσθην) ion. c: χαταχλείω. | . καταικληρουχέω-ῶ, distribuer au sort des terres conquises.

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 479 du fac-similé