πεινητικός

πεινητικός, ἡ, όν, affamé, famélique |] Cp. -πώτερος [πεινάω]. | τον

Étymologie donnée par l'Abrégé : [αἰΐθ65. ο. ὦ α. ἅἄνθο οἴογί, ἅνθ6 ρθίηθ; σφάλλεσθαι πείρᾳ τινός, ΤΗα. ΙΔ ΠΟΌΘΡ 446 6ἢ. ἃ 1655]

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 687 du fac-similé