ἀνμεταστρεπτί

ἀνμεταστρεπτί, adv. sans se retourner [ἀ, μετάστρεπτος]. ἀνμετάτρετιτος, ος, ov, immuable, inalté- rable [ά, μετατρέπω]. ἀμέτερος, dor. c. ἡμέτερος. ἀνμέτοχος, ος, ov, qui ne participe pas ἃ, gén. (a, μετέχω].

Étymologie donnée par l'Abrégé : [ἰΔ1586} 615- ΒΌΔαΘΡ. ἀιμετάπτωτος, ος, ον, αι]

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 53 du fac-similé