ἀ·πείρητος
ἀ-πείρητος, épq. et ion. c. ἀπείρατος. 1 ἀπειρία, aç'(à) (ἡ) inexpérience, ignorance ᾿[ἄπειρος 1]. ᾿ 8. ἀπειρία, ας (ἡ) infinité, nombre ἱηθηΐ ἢ [ἄπειρος 2]. -
Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 101 du fac-similé