ἀπο·δαίομαι

ἀπο-δαίομαι (Γ. -δάσομαι, ao. ἀπεδασάμην) 4 partager, donner une part : τινί τι, τινΐ τινος, 446 ch. ἃ qqn || 2 diviser, séparer. ἀποιδακρύω : 1 pleurer sur, acc. || 2 en »ανὶ. d'arbres, laïsser couler (de la gomme, _de la résine, etc.) acc. . ᾿-: ἀποδαρείς, υ. ἀποδέρω. ἀπο-δαρθάνω᾽ (inf. αο. 2 ἀποδαρθεῖν) 1 s'en- dormir || 2 réveiller. ἀποδάσμιος, ος, ov, détaché d'un tout [ἀπο- δασμός]. ἀποδασμός, οὔ (ὁ) partie détachée d'un tout, fraction [ἀποδαίομαι]. ἀποδάσσασθαι (inf. αο. ἐρᾳ.), ἀποδάσσομαι (f. ἐρᾳ.). ἀποδαίομαι. ᾿ - ἀποδεδέχαται, 3 pl. pass. ion. α᾽ ἀποδείκνυμι. ἀποδέδρακα, υ. ἀποδιδράσκω. ἀπο’δεής, ἧς, ἐς, ἃ αυοὶ il manque qqe ch., non rempli, incomplet [ἀπό, δέομαι]. ἀποδεήσω, υ. ἀποδέω. ἀπο’δείκνυμι (f. -δείξω, ao. ἀπέδειξα, etc. La conjug. ion. supprime ἰἰἱ : f: ἀποδέξω ; ao. ἀπέδεξα; pass. ao. part. ἀποδεχθείς, pf. ἀποδέδεγμαι, pl. d pf..3 sg. ἀπεδέδεκτο ; Moy. α0. inf. ἀποδέξασθαι) I faire voir, pro- duire au dehors, acc. [| ΠῚ p. suite : 4 dé- signer, assigner : τροφή τινι ἀποδεδεγμένη (10n.) Hor. nourriture prescrite ἃ qqn; κώμας ὅθεν ἀπέδειξαν λαμόανειν τὰ ἐπιτήδεια, XEN. villages qu'ils leur assignèrent pour y prendre les approvisionnements nécessaires || 2 dé- clarer, proclamer : ἀπ, βασιλέα, στρατηγόν, proclamer roi, général; ; πολέμιοι ἀποδεϑδει- γμένοι, XÉN. ennemis déclarés; ἀπ. τινι τέ- μενος, βωμόν, ΗΡΤ. consacrer ἃ qqn un temple, un autel || 3 démontrer, prouver, acc. || 4 produire, faire devenir : ἀπ. παῖδας ελτίους, XÉN. rendre des enfants meilleurs ; ἀπ. τὰ ἐπιτήδεια ἔχοντας τούς στρατιώτας, XEN. faire en sorte que les soldats aient le néces- saire || Moy. À faire connaître : ἀπ. γνώμην, ou abs. ἀποδέξασθαι, XEN. exposer son avis; ἀπ. ὅτι, exposer que, etc. || 2 accomplir : ἔργα, HprT. des exploits || 3 faire naître, causer : στάσιν, EscHL. des dissensions. ἀποδεικτέον, adj. verb. du préc. ἀποδεικτικός, ἡ, ὀν, démonstratif, propre ἃ ᾿ς ‘convaincre [ἀποδειχτός, adj. verb. αἰἀποδεί- χνυμι]. ἀποδείϊλίασις, eos (à) crainte, lâcheté [ἀπο- δειλιάω]. . ἀπο-δειλιάω-ὦ (ὑγρ. ἀπεδειλίων, ao. ἀπεδει- λίασα, pf. ἀποδεδειλίαχα) s'effrayer, avoir peur, acc. ou πρός 6ὲ l'acc.; ἀπ. τινος, re- noncer par peur ἃ qqe ch. ἀπόδειξις, sos (ἡ) 1 1 action de montrer || 2 exposition (de faits), publication || 3 dé- - monStration, preuve |] ΠῚ accomplissement, achèvement [ἀποδείκνυμι]. ἀπο-δειροτομέω-ῶ (ao. ἀπεδειροτόμησα) cou- per le cou à, acc. ἀπο-δείρω, ion. et poët. c. ἀποδέρω. ἀπο-δέκομαι, 10n. 6. ἀποδέχομαι. ἀποδεκτέον, adj. verb. αἱ ἀποδέχομαι. ἀποδεκτήρ, fipos (6) receveur, percepteur [ἀποδέχομαι]. ἀποδεκτός, ἡ, 6v, acceptable [ἀποδέχομαι]. ἀποδέξασθαι, inf. ao. α' ἀποδέχομαι. ou inf. ao. moy. ion. αἰ ἀποδείχνυμι. ἀπόδεξις, ion. c. ἀπόδειξις.

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 106 du fac-similé