δυσισεβής

δυσισεβής, ἧς, ἐς; impie || Cp. δυσσεδέστερος, sup. δυσσεδέστατος [ὃ. σέδομαι]. ᾿

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 247 du fac-similé