ἡλαίνω

ἡλαίνω (prés. 8 pl. ἀον. ἠλαίνοντὸ errer çà et là [ion. ο. ἀλαίνω; cf. ἀλάουχι). ἠλάκατα, ὧν (τὰ) fils qu'on tire de la que- nouille eo ll [orig. ἁποῦ inconnue]. ἡλάλαξα; πο ἜΚ 9 ακ ς uenouille [orig. inconnue]. . ἥλάμην, v. ἄλλομαι. ἥλασα, v. ἐλαύνω. ἡλασκάζω : 4 errer çà οἱ là || 2 ἐγ". fuir, évi- ter, acc. [ἠλάσχω]. ἡλάσκω (seul. prés.) errer çà οὐ là, àaopat]. ἃτο, 3 sg. impf. α'ἀλάομαι. λατο, 3 sg. ao. ἀ'ἅλλομαι. ἤλγησα, ao. ο᾽ἀλγέω. ἤλδανον, ao. 2 ἀλδαίνω. . ἡλέ, υ. ἠλεός. ἠλεάμην, ao. α᾽ἀλέομαι, ἤλεγξα, ἠλέγχθην, υ. ἐλέγχω. Ἡλεΐα, ας (ἢ) l'Ehde αι, ἠλέησα, υ. ἐλεέω. . ἢ ém. d''HÂcioc]. Ἠλεϊος]. Μλειακός, ἡ, όν, et ᾿Ηλεῖος, α, ov, d'Elide, Eléen [Ἔλις]. Ἰλείφθην, ἤλειψα, υ. ἀλείφω. ᾿ Ἥλέκτρα, ας (ἡ) Elektra (Electre) fille d'Aga- memnon. ἭἬἭλεκτραι πύλαι (αἱ) la porte Electres, ἃ Thèbes [Ἠλέχτρα]. | ἡλέκτρινος, 06, ov, d’ambre [ἤλεκερον). ἤλεκτρον, ον (τὸ) ὁἐὲ ἤλεκτρος, ον (ὁ. ἡ) 1 -ambre jaune, succin || 2 or [R.’Akx, briller]. ἡλεκτροιφαής, ἧς, ἐς, qui ἃ l'éclat ou γοίό ἀ6 ᾿' l’ambre [ἤλεχτρον, φάος]. ν krop, ορος, adj. m. brillant; subst. ὃ ἦλ. 6. soleil [ἢ. ᾽Αλκ, briller]. ἠλέλιξα, υ. ἐλελίζω 1. . ἠλέιματος, ἡ, ον, sot, déraisonnable [ἡλεός, | KES ao. Οἀλέξω. ἦλεός, &, 6v : 1 pass. fou, insensé || 2 act. αἰ trouble la raison [cf. Ἐλός ef ἀλάομαι]. ἤλεσα, ἠλέσθην, ao. act. et pass. αἀλέω. ἠλεύατο (3 sg. ao. Moy}, ἦν ἥλευσα (αο.) ἀλεύω. λήθην, ao. α᾽ ἀλάομαι. ληθον, impf. ἀἀλήθω. ἡληλάμην, υ. ἐλαύνω. ἦλθον, v. ἔρχομαι. ᾿δλιάζομαι, siéger au tribunal des héliastes Ἡλιαία]. . ἡλιάζω, faire cuire au soleil || Moy. se chauf- fer-au soleil [ἥλιος]. Ηλιαία, ας (ἢ) la place Hèliæa, οὺ stégeait le tribunal des Héliastes, ἃ Athènes |] 2 le tribunal lui-même [cf. ἁλής, ἁλίζομαι]. ἡλιακός, ᾿ ὁν, qui concerne le soleil, 50- laire : ἡ ἡλιακή (s. e. περίοδος) révolution du soleil [ἥλιος]. ἡλιάς, ἀδος, ts f. solaire [ἥλιος]. ἡλιαστής, οὔ (ὁ) héliaste, juge [ἡλιάζομαι]. ἡλιαστικός, ἡ, ὁν, qui concerne les héliasies, d'héliaste [ἡλιαστής]. ἡλίθατος, ος, ov : 1 escarpé, très élevé || 2}. ext. grand, gros, énorme [orig. inconnue]. ἤλιθα, adv. démesurément : ληΐδα ἤλιθα πολλήν, IL. un immense butin (cf. ᾿ἦλός, ἠλίθιος]. λίθιος, α, ov : 1 sot, insensé [| 2 vain, inu- tile [of. Ἐἠλός, ἠλεός]. ἡλιθιότης, (ἡ) stupidité [ἡλίθιοςἿ.

Étymologie donnée par l'Abrégé : [τ,. Ιὀρδιθιηθηΐ γογ8 ἰὰ σϑυυῇθ: ἦχα κιόντες, ΟΡ. 5᾽ ἀναηοδηΐ Ἰθηἰθιηθηΐ 1]

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 413 du fac-similé