ἤμων
ἤμων 1
ἤμων, ἐπυρή. ἀμάω.
Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 417 du fac-similé
ἡμῶν 2
ἡμῶν, gén. α'ἡμεῖς, v. ἐγώ.
Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 417 du fac-similé
ἥμων 3
ἥμων, ovos (ὁ) qui lance des javelots [1ημι]. 1 ἤν, contr. αἰ ἐάν. 2 ἥν, interj. voicil ] voilà! tenez! ἣν ἰδού, ΓΕ sign. [cf. lat. δη]. 1 ἣν,.1 οὐ 3 sg. imp . d'eiut, être. 2 ἦν, 1 sg. impf. d'au. 1 ἥν, acc. sg. fém. αἷς, À, ὅ. το 9 ἥν, poét. p. tv, acc. sg. fém. d'éés. ἠναγκάσθην, ἠνάγ- - δνάγκακα, ἠνάγκασα, κασμαι, υ. ἀναγχάζω. ἠναινόμην, 2mpf. d'avaivoua. - ἤναιρον, ἤναρον, v. ἐναίρω. ἥνδανον, αἰ ἀνδάνω. ςπῇνεγκα, ἤνεγκον, υ. φέ ω. “fvéônv, ao. pass. αἰ αἰνέω. ἤνεικα, ἠνεικάμην, αο. ὄρᾳ. et ion. act. et οὐ pass. de φέρω. - εὖ ἢνειχόμην, ἡ. moy. α᾽ ἀνέχω. ἠνεμόεις, 10n. C. ἀνεμόεις. νεσα, αο. α᾽ αἰνέω. ἠνεσχόμην, ao. 2 moy. α᾽ἀνέχω. ἠνέχθην, υ. φέρω. - ἠνηνάμην, υ. ἀναίνομαι. ἤνησα, ao. poét. d'aivéw. αἰνέω. ἠνθρακωμένος, pari. ρῇ. pass. ἀ' ἀνθραχόω. - ἣνία, ὧν (τὰ) υ. ἡνίον. 2 ἣνία, ας (ἢ) bride, rêne : ἡνίας ἐπισχεῖν, ΒΌΡΗ. retenir les rênes; ἐφ᾽ ἡνίαν, de droite ἃ gauche, sur la gauche; fig. τὰς ἡνίας τινὶ ἀνιέναι, Ῥμυτ.. lâcher la bride ἃ qqn ou ἃ qe ch. ἠνιάθην, ἡνίακα, ἠνίασα, υ. ἀνιάω. ἤνιγμαι, ρῇ. d'aivlosopar. αἰνίσσομαι. : ἣν ἰδού, υ. ἤν 2. φῇ. pass. ion. d'à- ἠνίημαι, ao. ef “νιαῶ. ἡνίκα, conj. 1 lorsque; avec l'ind. : ἡνίκα ξυνεσχόταζεν, Thc. comme la nuit commen- . ἔν à venir; ἡνίκ᾽ ἄν τις ὑμᾶς ἀδικῇ, ἡμεῖς πὲρ ὑμῶν μαχούμεθα, XÉN. quand on vous fera du tort, nous, nous combattrons pour vous || 2 chaque fois que, toutes les fois gén. : ἡνίκα τοῦ χρόνου, EL. ᾿ que Ι 3 avec le ans le temps que. : νίον, ou (τὸ), d'ord. ‘au pl. ἡνία, wv (τὰ) brides, rênes [cf. ἡνία]. ᾿: ἥνιοποιεῖον, ou (τὸ) atelier de sellerie τς (propr. de brides) [ἡνία, motéw]. -ἡνιοστροφέω-ῶ, tenir les rênes de, diriger, [ἡνιοστρόφος]. ἡνιοιστρόφος, ος, ov, qui tient les rênes, qui dirige; subst. ὁ ἣν. Sopx. conducteur de char [ἡνία, στρέφω]. ἡνιοχεία, ας Ὁ) action de tenir les rênes, de ᾿ conduire un char; fig. action ἀθ diriger [ἡνιοχεύω]. ᾿ ἡνιυοχεύς, έως, épq. ἢος (ὁ) c. ἡνίοχος. . ἡνιοχεύω, c. ἰ6 suiv. [ἡνιοχεύς]. ἢνιοχέω-ῶ : 1 abs. tenir les rênes, conduire un char || 2 ἔν. conduire οὖν diriger au τον ἸΖΩΟΥΘῊ de rênes : ἄρματα, ΗΡΤ. des chars; - avec le gén συνωρίδος, PLAT. un attelage; ᾿ς fig. τὴν Stévorav, Luc. diriger la pensée de ᾿ [ἡνίοχος]. το fvboxos, ou (δ) 1 conducteur d'un char, co- - |] 2 far qui dirige qqn οὖν 446 ch. gén. fâvle, ἔχω ἡνιξάμην, αο. α᾽ αἰνίσσομαι. “ἠνίπαπον, αο. 2 épq. α'ἐνίπτω. ἦνις, τος, adj. f. âgée d'une année [ἔνος]." - ἠνίχθην, ao. pass. α᾽ αἰνίσσομαι. Avlov, υ. ἀνιάω. -ἤνοίγην, ἤνοιξα, ao. 2 pass. et ao. αοἱ. d'à- : volyw. ἦνον, υ. ἄνω. Ν
Étymologie donnée par l'Abrégé : [1ημι]
Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 417 du fac-similé