κατακτάμεν

κατακτάμεν, κατακτάμεναι (inf. αο. 2 act. épq.), κατακτάμενος (pari. αο. moy. αἱ’ sens pass.), κατακτανέεσθε (2 pl. fut. moy. au sens pass.) de καταχτείνω. .

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 481 du fac-similé