κρόμνον

κρόμνον, poét. ο. κρόμμυον. ρόνια, ὧν (τὰ) υ. Κρόνιος. Κρονιάς, ἀδος, adj. f. de Saturne, ἃ Rome : Κρονιάδες ἡμέραι, les Saturnales [Κρόνος]. Κρονίδης, ou ὃ fils de Kronos, c. ἃ α. Zeus

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 524 du fac-similé