Grec ancien

μετάθασις

μετάθασις, εὡς (ἡ) 1 passage d’un lieu ἃ un autre; fig. t. de rhét. passage d'un sujet ἃ un PRIE transition || ἃ changement [μετα-

Étymologie donnée par l'Abrégé : [2 ὈΓΘΠαΓΘ ΘῺ 86 ἰγδηβίονιηδηΐ : ἄλλους τρόπους, ΕῦΆ. ΡΥΓΘΏΘ,Θ ἀ᾽ δΔυΐγθ5 τ ΘΙ ΓΒ |} ΠῚ ἡπιέν. ἃ ΟΠΔΏΡΘΓ, 86. ἐγδηϑίογιηθυ: ἐξ ὀλιγαρχίας εἰς δημοχρα- τίαν. ῬΙΑΤ. ρΆ556 7 ἀ6 10]

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 575 du fac-similé