ὀγκόω-ὦ

ὀγκόω-ὦ (Γ. ou, ao. ὥγκωσα, pf. inus.; pass. ao. ὠγκώθην, pf. ὥγκωμαι) lit. enfler, gros- sir particul. en mauv. part. enfler, gon- fler; particul. gonfler d'orgueil [ὄγκος]. 1 ὀγκώδης, ἡς, ες, gros, fort Il Cp. -ἔστερος [ὄγκος 1, -ωδης]. ne 2 ὀγκώδης, ne, ες, au cp. -ἔστερος, qui brait avec force [ὀγκάομαι, -ωδης].

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 613 du fac-similé