πέποιθα

πέποιθα (pf. intr.), πεποίθεα (pl. φ. pf. épq.), πεποίθομεν (1 pl. sbj. pf. ὅρη, πε- ποίθω (sbj. pf. ὁρᾳ.) de πείθω. .

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 693 du fac-similé