πεπόταμαι

πεπόταμαι (ρῇ. ἀογ.). πεποτήαται (3 pl. pf. όρᾳ.) de ποτάομαι.

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 693 du fac-similé