περικάτημαι

περικάτημαι, υ. περικάθημαι. περίκαυσις, εὡς (à) action de brûler autour ou ἀθ tous οὐὐόβ [περικαίω].

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 701 du fac-similé