πλακόεις

πλακόεις, ὀεσσα, ὀεν, plat; subst. ὁ πλαχόεις, par contr. ὁ πλακοῦς (s. e. ἄρτος) Ar. gâteau plat [πλάξ]. πλακοῦς, υ. πλᾶκτρον, dor. c. πλῆκτρον. πλανάτας, dor. C. πλανάω-ῶ : I écarter du droit chemin, ega- rer, acc.; au pass. aller çà et là, errer : πλ. χατὰ χώραν, Îsocr. errer dans un pays; ἐν Αἰγύπτῳ, Ρεῦτ. en Egypte; avec l'acc. de manière : πολλοὺς ἑλιγμοὺς πλανᾶσθαι, XÉN. s'égarer en faisant beaucoup de détours {{ II fig. 1 écarter du but ; α'οὺ au pass. s'écarter du but : λόγοι πλανώμενοι, XÉN. paroles qui manquent le Ὀαΐ || 2 tromper, abuser, acc. au pass. se fourvoyer, se tromper, s'abuser ou avoir l'esprit égaré [πλάνη]. πλανέονται, 3 pl. prés. ind. pass. ion. de πλανάω. ᾿ πλάνη, ns (ἡ) 1 course errante || 2 erreur, égarement de l'esprit || 3 déviation, irrégu- larité [R. Πλαν, errer]. πλάνημα, ατος (τὸ) 4 action d’errer || 2 fig. égarement [πλανάω]. πλάνης, ητος (ὁ. ἡ) errant; subst. ὁ πλ. va- gabond; πλάνητες ἀστέρες, XÉN. astres er- rants, planètes [πλάνη]. πλάνησις, εὡς (ἡ) action d'égarer, ἀθ dis- perser [πλανάω]. πλανητέον, adj. verb. de πλανάω. πλανήτης, ου, ad. m. errant, vagabond πλανάω]. Πλανητιάδης, ον, voc. Πλανητιάδη (δ) propr. « fils de Planètès, c. ἃ d. ἀθ vagabond, va- abond », surn. de Didyme ἰ6 Cynique ἶραιν. de πλανήτης].

Étymologie donnée par l'Abrégé : [ἢ. Φερ. αοὺ ραν» ἔαΉδροδ. ΦρῊ Ρογίογ ; οὗ. φέρω]

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 716 du fac-similé