πρόστριμμα

πρόστριμμα, ατος (τὸ) 4 disgrâce, infortune qui 5᾽ s'attache ἃ qqn [| 2 débris, fragment

Étymologie donnée par l'Abrégé : [αἰ ΓΘ γΙΟΙΘΠΟΘ || 8 Το θ ΓΘ, ΠΟΙ, ΔΡΔΠΘΟΠΠΘΓΡ : πόλιν, ΤῊ. ἸϊνΓο ἀη6 Ὑ1}}6; “Διδῃ δέμας, Εσπ. ἴντα αῃ. ὄκνον. πολύν, ΘΟΡΗ͂. ΟΔΌ5ΘΡ 0ὴ6 φ,ΓΔΠη66 Πόδιδίοη {11 (πρός, ουΐγθ) ΡΙΔΟΘΓ 6 Ουΐγο, α᾽ οὖν ἃ]

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 769 du fac-similé