σταθερός

σταθερός, ά, ὀν, fixe, immobile : σταθερὰ εὖ- δία, PLUT. temps au beau fixe [R: Στα, se tenir debout, ἀ᾽ ἵστημι, allongée en Σταθτυ. σταθμός, otébun]..

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 813 du fac-similé