συμπαραστάτης

συμπαραστάτης, ον (ὁ) défenseur, protec- teur [συμπαρίστημι]. — — συμ-παρατάσσομαι, αἰΐ. -τάττομαι, 56 ran- ger en bataille, d'où livrer une bataille ran- gée [σ. παρατάσσω]. συμ'παρατρέφω, nourrir ensemble οὖν en même temps. συμιπαροιτρέχω οἱ συμπαρατροχάζω, courir ensemble ἃ côté de.

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 832 du fac-similé