ἀπο.διο

ἀπο.διο- πομπέομαι-οῦμαι, délourner par l'assistance αϑϑἰϑίδηοθ de Zeus, prononcer la formule de conjuration, conjurer [ἀπό, Διός, πομπή. ἃἀποδιοπομπητέον, adj. verb. du préc. ἀπο-ζάω-ῶ : 1 vivre de || 2 vivre pauvrement, ἀπο-διώκω, chasser, repousser. végéter. ἀτιο-δοκεῖ -δόξει, ao. ἀπέδοξε, etc.) impers. il ne paraît pas bon οἷν ἃ propos de μὴ ἀποδόξῃ ἡμῖν τὰς σπονδὰς ποιήσασθαι, XEN. ne refusons pas de conclure ce traité; ὥς σφι ἀπέδοξε, ΗρτΤ. lorsqu'ils résolurent de ne point faire. ἀπο-δοκιμάζω (f.-iow, -άσω, αο. ἀπεδοχίμασα, pf. ᾿ς ἀποδεδοχίμαχα; pass. ao. ἀπεδοχιμάσθην, pf. ἀποδεδοκίμασμαῦ) rejeter ἃ l'essai, repousser après une épreuve; p. anal. rejeter comme indigne, insuffisant ou peu convenable, acc. ἀποδοκιμαστέος, αν, ov, adj. verb. du préc. - ἀποδοκιμαστικός, ἡ, ὀν, apte ἃ rejeter, ἃ reconnaître indigne. ἀπο-δοκιμάω-ῶ, 6. ἀποδοκιμάζω. 1 ἄποδος, 10n. c. ἄφοδος. 2 ἄποδος, gén. d'ärous. ἄπους. «ἀπόδος, ἱηυρόν. αο. ἃ ο ἀποδίδωμι. ἀπόδοσις, εὡς (ἡ) 1 restitution || 2 rétribu- tion [axoôtôwpu). ἀποδοτέος, α, ov, adj. verb. α᾽ ἀποδίδωμι. ἀποδοχή, ἣς (ἢ) recouvrement [ἀποδέχο- αἰτο βοχαδο-ῶ (part. ao. ἀποδοχμώσδας) faire αι]. pencher de côté. εν ἀποδραθεῖν, inf. αο. ἃ α' ἀποδαῤθάνω. ἀπόδρασις, εὡς (ἡ) 1 fuite || 2 action d'es- quiver, gén. [ἀποδιδράσκω]. ἀπο:δρέπω, cueillir || Moy. m. sign.

Étymologie donnée par l'Abrégé : [ἀπό, Διός, πομπή]

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 107 du fac-similé