Βέμναμαι

Βέμναμαι (pf. pass. dor.), μεμνέῳτο (3 sg. opt. γῇ. De μέμνηαι οὐ μέμνῃ ᾧ sg. pf. pass. épq.), μέμνημαι (pf. moy.) de τμν σχω.- εμνόνειος ef Μεμνόνιος, α, ov, de Memnon: Μεμνόνιον ἄστυ, la ville de Memnon (Suse) [Μέμνων].

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 570 du fac-similé