δικαϊκός

δικαϊκός, ἡ, όν, c. δίκαιος. -ὦ, rendre la justice [δίκαιος, δωμι]. &tkaro-\oyéw-à (seul. prés.) plaider : οἱ δι- χαιολογοῦντες, Luc. avocats || Moy. δικαιο-. λογέομαι-οὔμαι (f. soutenir son droit, plaider sa cause [δέχαιος, Adyoc].

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 229 du fac-similé