ἐπιτειλάμενος

ἐπιτειλάμενος (part. ao. .). ἐπίτειλον {impér. Lo. act. ᾿ἀεπιτέλλω, ) . ἐπιτείνεσκον, 17}. ἰόν. αἰ ἐπιτείνω. ξύλα

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 359 du fac-similé