ἐπιφρασσαίατο

ἐπιφρασσαίατο (3 pl. ὄρᾳ. αο. opt.), ἐπι- φρασσαίμεθα (1 pl. ὄρᾳ. ao. opt.), ἔπι- φράσσετο (3 sg. ἔρᾳ. a0. sbj.) α' ἐπιφράζομαι. ἐπι φράσσω, ait. -ἄάττω (f. -φράξω ; pass. pl. . τῇ. 3 sg. ἐπέφραχτο) boucher, obstruer, intercepter : τῇ σελήνῃ, PLuT. ΟΔΟΠΟΡ la lune, en parl. d'une éclipse ἢ Moy. se bou- cher : τὰ ὦτα, Luc. les oreilles. ἐπι φρίσσω, ait. -φρίττω, frissonner οὖν fré- mir ἃ la Ge se hérisser. πε. ὃ énuppovéw-à (seul. part. prés. fém. ἔπιφρο- 4 être sage, prudent ΙΙ 2 ADprécier, acc. [ἐπίφρων].

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 363 du fac-similé