Ἐπροσεέρω

Ἐπροσεέρω (seul. aux temps suiv. : f. προσ, epo, pf. προσείρηχα ; pass. f. προσρηθήσο: μαι, ao. προσερρήθην, pf. προσείρημαι) 6. προσαγορεύω οὐ! προσεῖπον : À adresser la parole ἃ, acc.; particul. saluer; adorer une divinité || 2 appeler d'un nom : τινά, qqn.

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 762 du fac-similé