εὐκκίνητος

εὐκκίνητος, ος, ov, facile ἃ mouvoir; fig. qu'on peut facilement tourner vers, οὐ amener ἃ : πρός τι, ἃ qqe ch. [εὖ, χινέω]. edrkkeñs, ὄρη. ἐνικλεήῆς, ἧς, ἐς, gén. εὐκλεέος-εὐκλεοῦς, etc. illustre, glorieux || Cp. εὐκλεέστερος, sup. εὐχλεέστατος [ed, χλέος].

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 387 du fac-similé