θαυμάζω
θαυμάζω (f. -ἄσομαι, rar. -ἄσω, ao. ἐθαύ- paca, pl pass. αο. ἐθαυμάσθην, pf. τεθαύμασμαι) I act. s'étonner, voir avec étonnement οὖν admiration, admirer, acc. : μηδὲν θαυμόζειν, PLUT. ne s'étonner de rien GE lat. nil admirari); σοῦ θαυμάσας ἔχω, ὌΡΗ. jai admiré en ‘toi cu chez toi; θαυμ. «τινός. ἴδοσκ. οὐ τινί, Thc. s'étonner de qqe ch., admirer qqe ch.; τινὰ ἐπί τινι, τινὰ διά τι, τινὰ ἀπό τινος, qqn au sujet ἀθ 446 6ἢ.; par suite de 446 ὁἢ.; τί τινος, τινά τινος, admirer qqn pour 446 ch.; θαυμάζω τῶν ταύτην τὴν γνώμην ἐχόντων, Isocr. j'admire ceux qui ont une pareille opinion ; τινὸς ὅτι, τινὸς εἰ, 5᾽ s'étonner que qqn, etc. ςἰ, ὅτι, ὡς, ιλῆα, ὅσσος ἔην |. s'étonner que; θαύμαζ᾽ ‘A οἷός ve, ἴπ.. il admirait combien Achille était λέμαχον θαύμαζον... rand οἱ quel il était; Τ' _-félare]. ὃ θαρσαλέως . ἀγόρευεν, On. ils admiraient que Télémaque parlât si hardiment; θαυ- μάζειν ὅστις, τί, etc. se demander ou voir avec étonnement qui, ce que, efc. {| II au pass. À être un objet d'étonnement : θαυ- μάζεται μὴ παρών, ΒΌΡΗ. je m'étonne qu’il ὯΘ soit pas présent || 2 être un objet ἀ᾽ ἀ4- miration [θαῦμα]. - -
Étymologie donnée par l'Abrégé : [αἱ δατηϊγό θὴ “οὶ οὐι ΘΠ62 ἰοἱ:; θαυμ. τινός. ἴδοσκ. οὐ τινί, ΤΗΟ. 5᾽ ὁὀἰοηηθν ἀ6 6ἢ.. ΔάτΆ ΓΟΓ 446 6ἢ.; τινὰ ἐπί τινι, τινὰ διά τι, τινὰ ἀπό τινος. ΝΑ 8ὰ 85υ]
Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 425 du fac-similé