καταθεῖναι

καταθεῖναι. (inf. ao. 2 αοἱ.), καταθείομαι (sbj. ao. ἃ moy. poét.), καταθείομεν (1 pl. Sbj. ao. 2 poët. act.) χατατίθημι.

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 479 du fac-similé