κεντέω-ὦ

᾿κεντέω-ὦ (f. κεντήσω, αο. ἐχέντησα, pf.inus.; pass. ao. ἐχεντήθην, pf. χεχέντημαι) À sti- muler de l'aiguillon, aiguillonner : ἵππον, IL: un cheval (attelé ἃ un char) |} 2 percer de l’aiguillon || 3 piquer, blesser, en gén. [R. Κεντ, piquer, cf. κέντρον]. . κεντητήριον, ον (τὸ) alêne [χεντέω]. ἧς, ἐς, pressé par l'aiguillon [xévrpov, ἐνεγχεῖν]. κεντρίζω, aiguillonner [χέντρον]. κεντρίς, ἰδος (ἡ) sorte de serpent [χέντρον]. κεντρίτης, ον (ὁ) 1 sorte de poisson || 2 sorte de serpent [χέντρον].

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 500 du fac-similé