ὀκτακισχίλιοι

ὀκτακισχίλιοι, αἱ, αν, huit mille; au sg. οοἰ- lectif ὀκτακισχίλιος, a, ον (ἵππος, ἀσπίς, elc.) 8000 chevaux boucliers, c. ἃ d. 8000 hommes ἃ cheval, armés de boucliers, etc. [ὀχκτάκις, χίλιοι]. ὀκταικνημος, ος, ov, ἃ huit rayons [ὁ. χνήμη]. ὀκτακόσιοι, αἱ, a, huit cents [ὀχτώ, -χοσιοι]. ὀκταιμηνιαῖος, α, ον el ὀκτά"μηνος, ος οὐ α, | ὁ. ον, qui dure huit mois, de huit mois [ὁ. μήν]. ὀκταπλάσιος, α, ov, huit fois aussi grand ᾿ς [ὁ, --πλασιος]. ὀκτάπους, ους, ουν, Jen. -πόδος, 4] pOs- sède un attelage ἃ huit pieds, c. ὦ d. une paire ἀθ bœufs ἴό. πούς]. ὀκτά:ρρυμος, ος, ov, ἃ huit timons [ὁ. ῥυμός]. ὀκτά"χορδος, ον, ov, ἃ huit cordes [6. χορδή]. ὀκτιήρης, n6, ες, propr. ajusté huit fois; subst. ἣ ὁ. (s. e. ναῦς) vaisseau ἃ huit rangs de rames [ὁ. ἄρω]. ὀκτώ (οἱ, αἵ, τὰ) indécl. huit [cf. ἰαΐ. octo]. ὀκτώθριος, α, ov, d'octobre [ἰαί. octobris]. ὀκτωκαίδεκα, indécl. dix-huit [. καί, déxa]. ὀκτωκαιδεκα-έτης, ἡς, ες, qui ἃ 18 ans [ὀχτωκαίδ. ἔτος]. ὀκτωκαιδεκοέτις, ιδος, adj. f. du préc. ὀκτωκαιδεκαπλασίων, ὧν, ον, gén. ονος, 18 fois plus grand [ὀχτωχαίδ, ὀκτωκαιδέκατος, ος, ov, dix-huitième [ὀχτω- χαίδεκα]. ὀκτωκαιδεκιέτης, ἡς, ες, ἀ00. -ἔτη, qui ἃ 18 ans [ὀχτωχαίδεκα, ἔτος). ὀκτωκαιδεκιέτις, 1606, adj. f. c. le préc. ὀκτω:και-εἰκοσα-πλασίων, ὧν, ον, ονος, 28 fois plus grand [ὁ. xai, εἴχοσι, -πλα-. σιων]. ὅκως, 10n. C. ὅπως. ὀλαί, v. ὀλή θὲ οὐλὴ 2. - ὀλθίζω (αο. ὦλόδισα, pf. inus.) 4 rendre heu- reux || 2 regarder comme heureux [ὅλθος]. ὀλθιοιδαίμων, œv, ov, gén. ονος, heureux, fortuné [ὅ. δαίμων]. ὀλθιόνδδωρὸς, ος, ov, qui donne le bonheur ὅ. δῶρον]. . ὅλδιος, α, ov, heureux, fortuné: pl. neutre ado. : ὅλθια δοῦναι ζωέμεναι. On. accorder de ‘vivre dans le bonheur [| Cp. -ὦτερος, sup. -ὦτατος [ὅλος]. ὀλδιόνφρων, wv, ον, gén. ονος, qui ne songe qu’à la fortune οἱ δὰ bonheur [ὅ. φρήν]. ὀλθίως, adv. heureusement, dans le bonheur et la richesse [ὅλόιος]. ὄλθος, ou (ὁ) bonheur, particul. : 4 bonheur matériel, félicité, jouissances ἀθ la fortune 1 2 richesses [R. ’Aky, obtenir; v. ἀλφάνω, cf. lat. \äb-or|. ὀλθοιφόρος, ος, ov, qui ἃ reçu une haute fortune [ὅ. φέρω]. | ὀλέεσκον, impf. τίόν. αὄλλυμι, ὀλέθριος, ος ou α,ον : 1. αοί. qui cause la perte ou la mort, funeste, fatal || 2 pass. malheureux, misérable [ὄλεθρος]. ὄλεθρος; ον (6) 4 pass. perte, ruine, mort || 2 act. ce qui cause la ruine, fléau [ὄλλυμι]. ὀλεῖ, 3 sg. fut. αὔλλυμι ou ἃ sg. fut. moy. ait. du même. ὀλέάκω, faire périr, perdre; pass. être perdu, périr [par allong. du th. ὀλε- αἰ ὄλλυμι]. δλάομαμοῦμαι, 2 moy. αἰ ὔλλυμι. : ὄλεσα, ao. épy. οὄλλυμι. ὀλέσαι, inf. αὐ. ὄλλυμι. ὀλάσθαι, inf. αο. 2 moy. αἰ ὄλλυμι. ὅλεσσα (ao: όρᾳ.), ὀλέσσω (fut. épq.), ὀλέσω (fut.) αὄλλυμι,

Étymologie donnée par l'Abrégé : [ρ. Ἐὀξιωνός, ἀ6 Ἐόξις τ ἑἰαί. ανὶβ; ρου ἴα βογγιαί. οὔ. υἱωνός αἰ υἱός, χοινωνός αὅ6 κοινός]

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 620 du fac-similé