παρηγορέατο
παρηγορέατο, 3 sg. pl. q. pf. pass. ion. du suiv. napnyopéo-& (f. ἦσω, αο. παρηγόρησα, pf. ρέὸ la parole ἃ. don 4 τ Ἐς rager, exhorter : τινα, qqn; τινα μή, avec l'inf. Ηντ. {πῃ ἃ ne pas, etc. || ἅ consoler : τινα, qqn || qan p. suite, calmer, apaiser, acc. 1 Moy. encourager, exhorter [παρήγορος].
Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 679 du fac-similé