πεπερημένος

πεπερημένος, pari. pf. pass. ion. de περάω 2. πέπερι, εὡς (τὸ) poivre [persan ὈΪθΘΤΙ. πέπερις, ιδος (ὁ) poivre [cf. πέπερι]. πέπηγα, pf. de πήγνυμι. πέπηλα, pf. de πάλλω.. πεπίασμαι, pf. pass. de πιαίνω. πεπίεσμαι, pf. pass. de πιέζω. πεπιθεῖν (inf. ao. 2 épq.), πεπιθήσω. (fut. ant. épq.), πεπίθοιμι (ορί. ao. 2 épq.), πε- πίθοιτο (3 sg. opt. ao. ἃ moy. épq.), πεπί- θωμεν (1 ρἱ. sbj. ao. ἃ épq.), πεπιθών (ρανί. ao. ἃ épq.) de πείθω: adv. en errant ςὰ οἱ là [πλα- νάω]. πεπλασμένως, adv. : 1 d'une manière tra- vaillée || 2 artificiellement [πλάσσω]. πέπληγα (pf. 2 αοἱ.). πεπληγέμεν (inf. ao. 2 act. ὁρᾳ.), πεπλήγετο (3 80. ao. 2 pass. ὄρᾳ.). πέπληγον (ao. ἃ act. épq.), πεπλή- γοντο (3 pl. ao. ἃ pass. épq.) de πλήσσω.

Étymologie donnée par l'Abrégé : [. πέπερι]

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 693 du fac-similé