στυγέω-ὦ

στυγέω-ὦ (f. -#ow, ao. 1 ἐστύγησα ef ἔστυξα, ao. 2 ἔστυγον. pf. ἐστύγηχα; ρα88. f. στυγη- θήσομαι ef στυγήσομαι, ao. ἐστυγήθην, pf. ἔστυγμαι) 1 haïr, avoir en horreur, acc.; p. suite, craindre; αὐθ0 l'inf. craindre de, etc. : 11 2 (ἃ ἔαο. 1) rendre odieux ow redoutable : τινί τι, 44ᾳ6 ch. ἃ qqn

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 822 du fac-similé