τέτνγμαι

τέτνγμαι (pf. puss.), τετυκεῖν (inf. ao. ἃ épq. et ion.), τατύκοντο (3 pl. ao. 2 moy.), τέτυκτο (3 5. pl. ᾳ. pf. pass. ὄρᾳ.), té τυξο (2 sg. ρί. q. Ῥῇ. pass. ὄρᾳ.) de τεύχω.

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 877 du fac-similé