τραπέξιον

τραπέξιον, ou (τὸ) petite table [τράπεζα]. τραπεζο-ειδής, ἧς, ἐς, en forme de table. ὁ ἴτρ. εἶδος]. rpaneëo-képos, ος, ov, chargé de l'entretien " de la table [τρ. χομέω]. Τραπεζούντιος, ou (ὁ) habitant οὖν originaire de Trapézonte [Τραπεζοὺς]. . ᾿ Τραπεζοῦς, οὔντος (ἡ) Trapézonte : 1 ville d'Arcadie || ἃ ville du Pont (auj. Taräbu- ᾿ sun). . τραπείομεν, sbj. αὐ. ἃ pass. ὄρᾳ. de ὁ ᾿ ou sbj. ao. ἃ pass. de τρέπω. adv. en revenant sur ses pas, ἃ rebours [tpérw, ἔμπαλιν]. τραπέσθαι, inf. αο. 3 moy. αἀ6- τρέπω. τραπέω, fouler le raisin [R. Tpar, tourner, - ἢ cf. τρέπω]. τραπῆναι, inf. αο. 2 pass. de τρέπω. τραπητέον, adj. verb. de τρέπω. τροιπῶ, sbj. αο. 2 pass. de πρέπω. does δ does νὰ does «τράπω, 107. C. τρέπω. ΝΙΝ τράπωμαι, sbj. ao. ἃ moy. de τρέπω. . τρασιά, ἂς, (ἢ) claie pour sécher les figues. |rpavAigo, τραυλίζω, bêgayer ou grasseyer [τραυλός. --. τραυλισμός, οὗ (δ) bégaiement Ττραυλίζω]. : τραυλός, ἡ; 6v, qui bégaie, qui balbutie. τραυλότης, ntos (ἡ) bégaiement [τραυλός]. τραῦμα, ατος (τὸ) À blessure; en parl. choses, dommage, avarie || 2 ὁπ. parl. d'une armée, déroute, désastre (cf. τραυματίας, ou, adj. m. blessé; οἱ τραυμὰ-" rtiat, les blessés (d'une armée) [τραῦμα]. τραυματίζω (pf. τετραυμάτιχα ; ρα88. AO. ἐτραυματίσθην, pf. τετραυμάτισμαι) blesser [τραῦμα]. τραφέμεν (inf. ao. ἃ épq.), πράφεν (inf. prés. dor. ou 3 pl. αο. ἃ pass. épq.) de πρέφω. ά, ὀν, ferme, solide à vpapept: ΣΙ (ion.) 8. 6. γῆ. la terre ferme; ἐπὶ τραφερήν τε καὶ ὑγρήν, IL. Op. sur terre et sur mer [R. Τραφ, rendre compact ou solide; υ. τρέφω]. τράφη, 3 80. α0. 2 pass. poél. de τρέφω. οὖ. à ao. 1- τραφθείς (part), τραφθῇναι ( pass. ion. de πρέπω. τράφω, dor. 6. τρέφω. τραχέως, adv. avec âpreté οὐ rudesse 0. τρηχέως (ion.) περιέπεσθαι, Hpr. être dure- ment traité ; τραχέως φέρειν, PLUT. être en- "ἰόν; τραχέως ἔχειν, Isocr. être rude || Cp. ᾿πύτερον. SUP. -ὅτατα [τραχύς]. ᾿ τραχηλίζω : ὁ (an, une victime, eéc.) ἃ tête en arrière, acc. || 2 serrer le cou, étreindre; au pass. être saisi par le cou, être terrassé [τράχηλος]. τραχηλισμός, οὔ action de renverser qqn e cou en arrière [τραχηλίζω]. : τραχηλοικοπέω-ῶ, couper le cou, décapiter τρ. κόπτω]. . τράχηλος, ou (δ) cou, particul. derrière du ‘Cou, nuque. Τραχίνιος, α, ov, de Trakhis, en Thessalie αἱ Τραχίνιαι, les Trachiniennes, titre d'une tragéche ἀ6 Sophocle [Toaxis]. Τραχίς, ἵνος (ἡ) 1 Trakhis, ville de Thes- "δαῖΐϊο |] ἃ territoire de Trakhis. . “ τραχύνω (f. ὕπιι5.. ao. ἐτράχυνα, pf. inus.; Pass. ao. ἐτραχύνθην. pf. τετράχυσμαι, ρο8- tér. pan) 4 tr. rendre rude; au mor. rendre le caractère inégal, irriter, aigrir, exaspérer || 2 intr. êlre rude, âpre, raboteux ᾿ς [τραχύς]. αἱ - πραχύς, εἶα οὖν poël. ὑς, ὑ, rude τ propre, c. ἃ d. : 1 raboteux, rocailleux ; τὰ :- πραχέα, ΧΕΝ. terrain raboteux [| 2 rude δὰ toucher, âpre, hérissé; d'où piquant, velu || . -8-inégal, agité, houleux || 4 ἄργα, en parl. de l'air || ὅ rude, rauque, en ρανγί. de ἰα υοΐα ; τραχεῖα ἀρτηρία (ν. ἀρτηρία) || II au mor. ἃ rude, grossier || 2 âpre, dur, cruel || 3 violent, irascible {| Cp. τραχύτερος, sup. + τραχύτατος [R. Τραχ, être ra οἰδυχ ᾿ 2 πραχύτης, ntos (ἢ) À rudesse, âpreté, dureté - 2 au mor. âpreté ἀὰ caractère, violence, - irascibilité [τραχύς]. φωνή]. | . 06, ov, qui ἃ la voix rude [τρ. - πράχων, ὠνος (ὁ) 1 sol rocailleux |] 2 aspérité, ᾿ θῖν gén. [τραχύς]. τρεῖς, τρεῖς, τρία, gén. τριῶν, dat. τρισί, “acc. c. ἰ6 nom., n. de n. trois (cf. lat. tres, - tria]. τρεισικαί:δεκα (m. ef f.), τριακαίδεκα (neu-

Étymologie donnée par l'Abrégé : [τράπεζα]

Anatole Bailly, Abrégé du dictionnaire grec-français (Hachette, 1919), page 891 du fac-similé